شاید از خود بپرسید که چرا فرزند شما ناگهان یک دوست خیالی پیدا کرده‌است یا حالا که بچه‌ٔ شما آن‌قدر بزرگ شده‌است که با دوستانش برای بازی کردن قرار بگذارد، چرا این دوست خیالی هنوز هم وجود دارد. چرا وقتی که در روز فرصت‌های معاشرت مثبت برای کودک در زندگی واقعی وجود دارد او با یک دوست خیالی بازی می‌کند؟

اول از همه باید بگوییم که داشتن یک دوست خیالی برای کودک کاملاً طبیعی است. در مقاله‌ای که در سال ۲۰۰۸ مجلهٔ آمریکایی بازی آن را منتشر کرد، روان‌شناسان مصاحبه‌های تحقیقاتی با کودکان، تعدادی از کودکان را، از کودکان نوپا گرفته تا  دانش‌آموزان کلاس دوم بررسی کردند و دریافتند که ایجاد یک دوست خیالی نوعی بازی سالم و متداول است که کودکان در آن داستان‌ها را اختراع می‌کنند و خصوصیاتی در مورد دوستان خیالی‌شان درنظر می‌گیرند که از به اشتراک گذاشتن آنها خوشحال می‌شوند. “ژاکلین وولی” از دانشگاه تگزاس در آستین با انتشار مقالهٔ ۱۹۹۷ خود در مجلهٔ Child Development بیان کرد که حتی اگر بچه‌ها بسیار درگیر بازی خیالی خود شوند، تحقیقات نشان داده‌است که داشتن یک همراه خیالی مانعی ندارد و ظرفیت کودک در حال رشد یا توانایی تشخیص واقعیت از توهم را به خطر نمی‌اندازد. به‌هرحال، کودک خردسال بودن دشوار است و کدام بچهٔ کوچکی فرصتی را که برای همراهی با شخصی دارد که کاملاً تحت نظر خودش است، رقیبش برای رقابت بر سر اسباب‌بازی‌هایش، به دست آوردن توجه والدینش و ​​خوردن غذای مورد علاقه‌اش نیست، رد می‌کند درحالی که آن شخص کاملاً غیرتهدیدآمیز و قابل‌کنترل است؟

بیشتر بازی‌های خیالی و تخیلی وقتی کودک بین ۲ تا ۳ سال دارد انجام می‌شوند. با توجه به خصوصیات کودک، یک دوست خیالی ممکن است به صورت همیشگی در اطراف کودک شما باشد یا اینکه گاه‌وبیگاه مانند مهمانی به خیال کودکتان سر بزند. دوستان خیالی به هر شکل و اندازه‌ای هستند؛ از یک مادربزرگ خیالی گرفته تا یک سگ قرمز غول پیکر. آنها می‌توانند حیوان، بزرگسال، همسال یا موجودی خارق‌العاده باشند. حد واندازهٔ آنها به این بستگی دارد که تخیل کودکتان چقدر قوی است!

کودکان، دوستان خیالی مختلفی دارند؛ یک کودک ممکن است از فردی خیالی برای مواجهه با شخصیت در حال رشد خود استفاده کند، به عنوان یک روش ایمن برای کشف احساسات یا به عنوان یک راه‌حل برای بیان احساسات یا کلمات پیچیده، درحالی که کودک دیگر ممکن است یکی از آنها را به عنوان یک رفیق شفیق برای امتحان کردن والدین و محدودیت‌ها، و سرزنش کردن برای رفتارهای نادرست داشته باشد. ممکن است یک کودک برای ایجاد شریک یا گرفتن حمایت معنوی بیشتر، یک همسال خیالی عالی برای خود ایجاد کند.

“مارجوری تیلور،” محقق برجستهٔ روان‌شناسی در آزمایشگاه تخیل در دانشگاه اورگان است و از دههٔ ۸۰ میلادی، در حال تحقیق در رابطهٔ بین دوستان خیالی و رشد شناختی و اجتماعی-عاطفی کودکان است. براساس کتاب او که همراهان خیالی و کودکانی که آنها را ایجاد می‌کنند نام دارد، اغلب کودکان یا حداقل دو سوم از آنها یک دوست خیالی بین ۳ تا ۸ سال دارند. تیم تحقیقاتی وی تنها تفاوت‌های آماری کمی را بین بچه‌های با و بدون دوستان خیالی پیدا کرده‌است اما این تفاوت‌ها در واقع مثبت‌اند. به نظر می‌رسد کودکان با همراهان خیالی در درک دیدگاه‌های دیگران تبحر بیشتری دارند، دایرهٔ واژگان کمی بیشتری دارند و به نظر می‌رسد کمتر خجالتی‌اند.

اگر از اهمیت همدم خیالی فرزند خود آگاهی دارید، می‌توانید از چند روش برای چگونگی رفتار با آنها استفاده کنید. در ادامه برخی از توصیه‌های روان‌شناس رشد، “تریسی گلیسن”، از کالج ولزلی، به والدین آمده است:

  • اگر کودک شما دوست خیالی دارد، او را مسخره نکنید و از جلب توجه منفی به آن خودداری کنید.
  • اگر کودک شما دوست دارد از دوست خیالی خود به شما گزارش بدهد، از ماجراهای آنها با هم، از دوست داشتن‌ها و نداشتن‌ها یا اینکه از کجا آمده، به او گوش دهید و به سخنانش علاقه نشان دهید. یک دوست خیالی غالباً راهی برای شرکت کودکان در گفت‌وگوهایی است که در آن متخصص چیزی هستند.
  • مهمان‌نواز باشید. درست مثل آنچه در سایر موارد بازی خیالی انجام می‌دهید، اگر فرزندتان از شما بخواهد به دوست خیالی‌اش صبح‌ به خیر بگویید، می‌توانید موافقت كنید اما در محدودهٔ آنچه برای بازی تظاهر پذیرفتنی است.
  • به یاد داشته باشید که داشتن یک دوست خیالی به خودی خود جای نگرانی ندارد اما اگر متوجه شدید کودک شما ناراضی یا گوشه‌گیر است، با پزشک متخصص اطفال دراین‌باره صحبت کنید یا از او ارجاع به روان‌شناس را درخواست کنید.