فراتر از سرپیچی کردن: گفتن “نه” و بیان استقلال

همان‌طور که “اریک اریکسون”، روان‌شناس رشد، نیم قرن پیش بیان کرد، بخش زیادی از رشد اجتماعی و عاطفی کودک در طول سال‌های اول زندگی، شامل مبارزه برای کاهش میزان وابستگی و رسیدن به استقلال است. همان‌طور که او به سمت سنین نوپایی و پیش‌دبستانی پیش می‌رود، در حال بررسی مفهوم “شخصیت” است و سخت تلاش می‌کند تا خود را به عنوان یک فرد مستقل تثبیت کند.

فراتر از دانستن نام، سن و دوست داشتن یا نداشتن چیزهای مختلف، ایجاد استقلال، نیازمند این است که فرزندتان بداند كه حقِ داشتن احساسات و عقایدی را دارد كه نه تنها با نظر شما متفاوت است، بلكه با خواسته‌های شما نیز در تضاد است. اینجاست که ممکن است احساس کنید با فرزندتان وارد منطقهٔ مخالفت شده‌اید.

از آنجا که رشد شناختی هنوز در مراحل اولیه است، بین ۲ تا ۴ سالگی، بچه‌ها تازه فکر کردن به جهان در دسته‌ها و مفاهیم مختلف را آغاز می‌کنند و کم‌کم چیزها را به شیوهٔ دوتایی و به صورت “بله یا خیر” می‌بینند. همچنین، حتی اگر مهارت‌های زبانی کودک شما تاکنون پیشرفت زیادی داشته است اما وقتی کودک شما تلاش می‌کند با شما ارتباط برقرار کند، هنوز در مراحل اولیه است و پیشرفت چندانی ندارد. برای یک کودک پیش‌دبستانی گفتن “نه” بسیار راحت‌تر از این است که در جملات طولانی و با دستور زبان پیچیده توضیح دهید که آن جوراب‌هایی که اصرار دارید او بپوشد سبب خارش زیاد می‌شود.

توانایی بیان عدم پذیرش، بخشی اساسی از تجربهٔ انسان است، همان‌گونه که مشاهدهٔ تفاوت‌ها، دیدن شباهت‌ها، تفکر انتزاعی، تعمیم، نتیجه‌گیری جدید، ایجاد پل‌های ارتباطی بین ما و ایجاد چیزهای جدید، بخشی از این تجربه‌ است. وقتی کودک به شما می‌گوید “نه”، او شروع به مسئله‌سازی می‌کند، استقلال و فردیت را از طریق زبانش ابراز می‌کند و در نتیجه درهای رشد بیشتر را به روی خود باز می‌کند.

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

مطالب مرتبط

برای کسی یک هدیه ویژه ارسال کنید که یک عمر طول بکشد

برای چه کسی خرید می کنید؟